Kijk Mama Ik Dans
Een transseksueel verhaal

De premièrereeks van de monoloog ‘Kijk mama, ik dans’, door en met Vanessa werd door het publiek op staande ovaties ontvangen.

In een uiterst sober decor en slechts gekleed in het ondergoed van haar overleden moeder vertelt de nu bijna zestigjarige vrouw haar levensloop die begon… als een jongetje.

In het stuk speelt ze zichzelf, haar moeder, haar vader en terug zichzelf als zevenjarig jongetje. Over de onomkeerbare keuzes die ze heeft gemaakt in haar leven. Over haar twijfels, over haar angsten. Hoe is het, om geboren te zijn in een lichaam dat eigenlijk aanvoelt dat het niet van jou is?

Ze vertelt het aan het publiek op haar eigen, humoristische manier maar kan je één seconde later naar de keel grijpen en je doen stilstaan bij het drama en de vooroordelen waarmee ze haar ganse leven heeft moeten afrekenen.

‘Kijk mama, ik dans’ is een doodeerlijk betoog van een vrouw die alleen maar zegt: er is niets met mij aan de hand, ik ben alleen een beetje anders. Het laat een diepe indruk na.

Vanessa van Durme

In "Kijk mama, ik dans" speelt Vanessa geen rol. Ze is gewoon zichzelf. Een aartsmoeilijke opdracht omdat de spiegel genadeloos confronteert.

In haar bij wijlen hilarische en ontroerende verhaal herinnert ze zich het jongetje dat ze was. Een jongetje dat met poppen speelt en zich verkleedt met het ondergoed van zijn moeder. Dat jongetje, dat zijn eigen wereldje creëert waarin het een prinses, een fee of liefst een danseres wil zijn. Een jongetje dat bovenal geen jongetje wil zijn.

De taal is cru, hard, expliciet, ontdaan van alle franjes en poëzie. De niets ontziende humor is een noodzakelijk schild waarmee de schrijfster-actrice zich beschermt voor de blikken en de vooroordelen van buitenaf.

Vanessa vertelt over haar zoektocht naar identiteit, naar haar plaatsje in de maatschappij. Haar vriend Alain Platel schreef, na het zien van een eerste try out: "Om van sekse te wisselen in de jaren ’70 was ongelofelijk veel moed, bloed en tranen nodig. Vanessa’s verhaal is zeer aangrijpend en een les in nederigheid. Wie zich normaal durft te noemen, werpe de eerste steen".